|
|
 |
|
|
|
|
 |
Lyme De ziekte van Lyme lijkt een volksepidemie te worden. In 1988 werd ik voor het eerst geconfronteerd met een patiënt die leed aan heel ernstige gevolgen ten gevolge van de tekenbeet. De ziekte ontstaat na een beet van een teek die is geïnfecteerd met de Borrelia bacterie. Het aantal teken dat met deze bacterie is besmet is de laatste jaren explosief toegenomen. Na een beet zien we aanvankelijk vaak een lokale ontsteking rondom de plek waar men is gestoken in de vorm van een rode kring met daarbinnen een witte vlek. ( Erythema migrans) Dit verschijnsel treedt echter niet altijd op. Er kan ook sprake zijn van een gewone rode verkleuring of een zwelling ten gevolge van een infectie na de beet. Soms treden er zelfs helemaal geen afwijkingen op. In principe kan iedere tekenbeet, ongeacht of er wel of geen plaatselijke reactie optreedt, een infectie veroorzaken. Het is van belang dat er in het beginstadium na de beet effectief met antibiotica wordt behandeld. Blijft dit achterwege dan sluimert de ziekte voort en kan deze later tot uiting komen in voortgeschreden stadia met verschijnselen als ontstekingen van spieren en gewrichten, een aantasting van de hartspier en het zenuwstelsel. Ook worden klachten gesignaleerd als: vermoeidheid, koortsgevoel, hitteopvliegers, koude rillingen, nachtelijk zweten, pijnlijke keel, gezwollen klieren, stijve nek, gewrichtspijnen, gewrichtstijfheid, spierpijnen, hartkloppingen, tintelingen, duizeligheid,oorsuizen, wazig zicht, concentratie- en geheugenverlies, prikkelbaarheid, stemmingswisselingen, depressie, slaapstoornissen, hoofdpijn, kaakpijn, bekkenpijn en testikelpijn. Om de ziekte aan te tonen kunnen testen worden uitgevoerd. De meest gebruikelijke testen zijn de Elisa test en de meer specifieke Westernblott test. Het nadeel van deze testen is dat ze soms te ongevoelig zijn om de antistoffen van de bacterie herkennen, dus dat er een vals negatieve uitslag uit komt, terwijl er bij opnieuw testen met gevoeliger testmateriaal alsnog een positieve uitslag uit komt. In onze praktijk werken we samen met het laboratorium Pro Health in Weert en het Laboratoriumsmedizin in Keulen. Onze ervaring is dat de uitslagen van deze laboratoria zeer betrouwbaar zijn. Daarnaast wordt getest met recent ontwikkelde testen zoals de PCB urine test op het DNA van de Borrelia bacterie, de CD 57 lymfocytentest en de lymfocyten transformatie test. Deze testen worden nooit uitgevoerd zonder ook te kijken naar eventueel andere oorzaken van de ziekte. Het komt voor dat alle testen op deze aandoening negatief zijn, maar de specificiteit van het klachtenpatroon doorslaggevend is voor de behandeling.
Hierbij worden dan de standaarden van de ILADS ( International Lyme and Associated Diseases Society) gehanteerd. (www.ilads.org) en van het Borreliose Gesellschaft (www.borreliose-gesellschaft.de)
Voor de behandeling zijn antibiotica vrijwel altijd noodzakelijk.
Om de eigen weerstand van mensen met Lyme te verbeteren worden natuurlijke/ plantaardige geneesmiddelen en Bioresonantie therapie gegeven.
Zie ook: |
|
|
|
|
   |
|
|
|
|
|
|
